و به هر حال يكى از احترامات خداوند نسبت به نوع بشر همين برنامه دفن اجساد آنها است ، چرا كه اگر راهى براى دفن وجود نداشت ، و يا دستورى در اين زمينه صادر نشده بود ، و جسد آدمى روى زمين مىماند و متعفن مىگشت و سپس طعمه حيوانات درنده و پرندگان مىشد ، ذلت و خوارى عجيبى بود ، بنا بر اين الطاف الهى نه تنها شامل حال انسان در حيات دنيا است كه بعد از مرگ نيز مشمول الطاف او است . از اين گذشته دستور به دفن كردن بدن مردگان ( بعد از غسل و كفن و نماز ) دستورى است الهام بخش كه مرده انسانها بايد از هر نظر پاك و محترم باشد تا چه رسد به زنده آنها ! اين نكته نيز قابل توجه است كه مساله مرگ در اين آيه نيز در عداد نعمتهاى الهى ذكر شده ، و اگر دقت شود مطلب همين گونه است ، چرا كه اولا مرگ مقدمه اى است براى آسودگى از رنجهاى اين جهان ، و انتقال به سراى ديگر كه عالمى است بسيار گسترده تر ، و ثانيا مرگ نسلهاى موجود سبب مىشود كه جا براى نسلهاى آينده گشوده شود ، و نوع انسان طى نسلها تداوم و تكامل يابد ، و در غير اين صورت چنان عرصه بر انسانها تنگ مىشد كه زندگى كردن در روى زمين غير ممكن بود . جالب اينكه همين معنى ضمن اشاره لطيفى در سوره الرحمن آيات 26 تا 28 نيز آمده است آنجا كه مىفرمايد : كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ وَيَبْقى وَجْه رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَالإِكْرامِ فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ : « تمام كسانى كه روى زمين زندگى مىكنند مىميرند ، تنها ذات ذو الجلال و گرامى پروردگارت باقى مىماند ، پس كدامين نعمت از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد » ؟ ! مطابق اين آيات مرگ يكى از نعمتهاى بزرگ خدا است . آرى دنيا با تمام نعمتهايش زندانى است براى مؤمن ، و خروج از اين